محیط برنامه نویسی بیسیک فور اندروید

صفحه اصلی » آموزش, بیسیک فور اندروید » محیط برنامه نویسی بیسیک فور اندروید

سلام ، صفحه مربوط به کدنویسی بیسیک فور اندروید را که باز می کنید، با صفحه ای مشابه زیر مواجه می شوید.

محیط بیسیک فور اندروید(b4a)

همان طور که در تصویر مشخص است، محیط کدنویسی اولیه بیسیک فور اندروید (ماژول اکتیویتی) از هفت قسمت مختلف تشکیل شده است. در این پست می خواهیم کارکرد و وظیفه هر یک از این قسمت ها را توضیح دهیم.

۱-Project Attributes

این قسمت مشخص کننده تنظیمات پروژه است  و شامل موارد زیر است.

application label:مشخص کننده نام اپلیکیشن هست.

version code: مشخص کننده شماره نسخه برنامه هست که به صورت عدد صحیحی وارد می شود. هر موقع که قصد بروزرسانی برنامه خود را داشتید، این version code بایستی تغییر نماید و می تواند مثلا از عدد یک به هر عددی تغییر یابد. اما به طور معمول در هر بروزرسانی ، یک واحد افزایش می یابد. توجه داشته باشید که ورژن کد به کاربران نمایش داده نمی شود.

version name: مشخص کننده نام نسخه است و در واقع مقدار آن یک رشته است که به کاربران نمایش داده می شود. به عنوان مثال می تواندبه صورت  ۱٫۰ یا ۱٫۲ یا ۱٫۲٫۵ و… باشد.

supported orientations: مشخص کننده جهت برنامه است و سه مقدار portrait(حالت عمودی)، landscape(حالت افقی) و unspecified (هر دو حالت) را می تواند بگیرد.

can install to external storage:مشخص می کند که برنامه می تواند در حافظه خارجی نصب شود یا نه و دو مقدار true  و false را می گیرد.

۲-activity attributes

همان طور که از نامش پیداست، تنظمیات مربوط به اکتیویتی است.

full screen:مشخص کننده حالت تمام صفحه است و دو مقدار true  و false  را می گیرد.

activity title: مشخص می کند که عنوان اکتیویتی نمایش داده شود یا خیر و دو مقدار true  و false  را می گیرد.

۳-sub process globals

متغیرهای عمومی در این قسمت تعریف می شوند. متغیر عمومی به متغیری گفته می شود که در سرتاسر برنامه قابل دسترسی است.  برای تعریف چنین متغیرهایی باید از کلمه dim  یا public در قبل از اسم متغیر استفاده شود.همان طور که می دانید محیط کدنویسی بیسیک فور اندروید ماژولار است و می تواند شامل چندین ماژول باشد. متغیری که در این قسمت تعریف شود، در هر قسمتی از برنامه با نوشتن نام اکتیویتی و سپس نام متغیر قابل دسترسی است. به عنوان مثال در اکتیویتی main  یک متغیر به صورت dim a as int تعریف می کنیم. حال در هر ماژول دیگری از برنامه این متغیر به صورت main.a قابل دسترسی خواهد بود.

۴-sub globals

متغیرهای این قسمت به نام متغیرهای خصوصی شناخته شده و فقط در همان ماژولی که تعریف شده اند، قابل دسترسی اند. برای تعریف این متغیرها بایستی از کلمه dim  و یا private استفاده نمود. توصیه می شود در صورتی که نیاز به استفاده متغیر در دیگر ماژول ها را ندارید، حتما آن را به صورت خصوصی تعریف نمایید.

۵-activity create:

قسمت اصلی کدنویسی است. برنامه که بخواهد اجرا شود، ابتدا کدهای این قسمت اجرا خواهد شد. لذا لود کردن لایوت اولیه معمولا در این قسمت صورت می گیرد.

۶-activity resume:

همان طور که از نامش پیداست، باید شامل کدهایی باشد که برنامه دوباره ری استارت می شود. مثلا فرض نمایید برنامه شما یک سوال به کاربر نشان می دهد که بایستی در  زمان خاصی پاسخ دهد. در این بین کاربر دکمه home گوشی را زده و آن را کوچک می کند و سپس دو باره آن را انتخاب و باز می کند. مدیریت این که حالا پس از resume شدن اکتیویتی چه اتفاقی بیفتد در این قسمت باید مشخص شود. مثلا کدی نوشت که تایمر دوباره از ابتدا آغاز شود و یا کلا به صفحه اصلی منتقل گرددو…

۷-activity pause:

مدیریت برنامه در حالتی که وقفه در آن رخ دهد، در این قسمت است. مثلا فرض کنید که آهنگی در پس زمینه برنامه شما در حال پخش است و کاربر دکمه home را زده و برنامه را کوچک می کند. این که اکنون چه اتفاقی باید بیفتد(پخش اهنگ متوقف شود یا ادامه یابد) در activity pause برنامه ریزی می شود.

امیدوارم این آموزش برایتان مفید واقع شده باشد.

دانشجوی فوق لیسانس نرم افزار کامپیوتر - برنامه نویس اندروید - طراح صفحات وب

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

برو بالا